صنعت هوانوردي

يكي از مشكلات و نگراني هاي مربوط به هواپيماها ، نگراني هاي زيست محيطي و آلودگي ناشي از اين هواپيما ها است. به همين دليل انتظار مي رود هواپيماهاي مسافربري آينده از سوخت هاي زيستي و انرژي الكتريكي استفاده كنند. در صورت استفاده از اين انرژي ، سر و صدا و گازهاي گلخانه اي براي حمل مسافر بسيار كمتر از هواپيماهاي فعلي خواهد بود.

علاوه بر اين ، به منظور كاهش وزن هواپيما ، از ماده اي سبك به نام "ريز تورينه فلزي" در ساخت صندلي ها ، كف و حتي ديوارها استفاده خواهد شد كه توسط بوئينگ توسعه پيدا كرده است. بسياري از طراحي هاي مفهومي بوئينگ ، ايرباس و حتي طراحي هاي ناسا در هواپيماهاي آينده مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

در كل ، هواپيماهاي جديد فقط روي سرعت متمركز نشده اند ، بلكه بيشتر روي راحتي و كارايي دقت ميكنند.

طول عمر هواپيماي مسافربري بر حسب زمان اندازه گيري نمي شود بلكه براساس چرخه فشار محاسبه مي شود.

هر بار هواپيما هنگام پرواز فشرده مي شود ، بدنه آن تحت فشار قرار مي گيرد. يك هواپيما زماني كه بدن ضعيفي داشته باشد و شكافهاي خطرناك داشته باشد ديگر عمرش به پايان رسيده است. هواپيما در طول عمر مفيد كه حدودا 20 سال است در حدود 51000 ساعت پرواز كرده و 75 هزار چرخه فشرده سازي داشته باشد.

اگر اين هواپيما براي مسافت هاي طولاني استفاده شود ، چرخه فشار نسبتاً كمي را در طول عمر خود تجربه مي كند و مي تواند بيش از 20 سال پرواز كند.

به طور كلي در هواپيماهاي كوچك 3 سطح مختلف براي كنترل و استفاده از سيستم كنترل خودكار پرواز به شرح زير است:

خلبان خودكار محوري

اين سيستم هواپيماها را در اطراف محور طولي و با استفاده از الكترون ها كنترل مي كند ، بنابراين به عنوان تنظيم كننده بال نيز شناخته مي شود.

خلبان خودكار دو محوري

اين سيستم هواپيماها را در اطراف محورهاي طولي و عرضي كنترل مي كند ، بنابراين توانايي دفع و برخورد با ارتعاشات طولي ورودي هواپيما را دارد. سيستم دو محوره همچنين مي تواند با استفاده از راديوهاي كمكي براي هدايت دقيق و پرواز ، پرواز ايمن و راحت را براي سرنشينان خود فراهم كند.

در اوايل صنعت حمل و نقل هوايي ، هواپيماها به شدت نياز به توجه و دقت خلبانان براي حفظ امنيت در هنگام پرواز داشتند. بديهي است كه اين امر خلبانان را در پروازهاي طولاني و مسافرت هاي مستمر خسته مي كند ، بنابراين سيستمي براي انجام برخي از وظايف خلبانان در طول پرواز طراحي و راه اندازي شد.

اولين سيستم اتوپايلوت در سال 1912 توسط شركت Sperry معرفي شد. اين سيستم قادر به انجام تيك آف و لندينگ هواپيما به صورت كاملاً خودكار بود و در همان زمان توسط فرماندهي ارتش فرانسه مورد توجه قرار گرفت.

با اتكا به اطلاعات دريافتي از سنسورهاي نصب شده در اطراف هواپيما ، مانند سنسورهاي سرعت ، ارتفاع و تلاطم هوا ، اتوپليوت مي تواند تقريباً تمام كارهاي يك خلبان را انجام دهد. بنابراين خلبان قبل از تيك آف اطلاعات مسير ، موقعيت نهايي و چگونگي رسيدن را وارد سيستم كرده و آن را راه اندازي مي كند. بنابراين ، پس از تيك آف ، اتوپايلوت كنترل ادامه مسير پرواز را تا هنگام فرود ، برعهده مي گيرد.

مدتها بود كه رضاخان و چند افسر عالي رتبه ارتش در فرودگاه پادگان قلعه مرغي منتظر بودند تا نخستين خلبان ايراني براي دستيابي به مهارت هاي لازم و گذراندن دوره هاي آموزش خلباني در سال 1302 به فرانسه و روسيه عزيمت كند. سرانجام ، در سال 1305 ، نخستين خلبان و هوانورد ايراني به نام سرهنگ احمد نخجوان ، كه 26 سال سن داشت ، بعد از طي مسافت طولاني از شهرهاي ايستر، مكدار ، اكسي شهر ، حلب و بغداد در فرودگاه قلعه مرغي به زمين نشست.

هواپيماهايي كه يكي پس از ديگري به ناوگان هوايي ايران مي پيوستند ، نشانه پيشرفت سريع صنعت هوانوردي و دستيابي به روياي نا ممكن پرواز براي مردم ايران و حضور آنها در آسمان بود.

 اولين هواپيمايي كه به سمت تهران پرواز كرد ، هيچ فرودگاهي براي فرود روي آن وجود نداشت و كورمينسكي ، خلبان روسي ، مجبور شد هواپيما را در محوطه شمالي وزارت خارجه فعلي و پشت شهرباني فرود بياورد كه در آن روزهااين محوطه ميدان مشق ديويزيون قزاق ناميده مي شد.

 خلبان روسي اين هواپيما به دليل نداشتن موقعيت مناسب سعي كرد در در ارتفاع كم پرواز كند. ساعتي بعد به دليل غرش وحشتناك هواپيما كه بر فراز تهران، مردم اطراف ميدان توپخانه را احاطه كردند و گروهي از مردم براي تماشا هجوم آوردند بطوريكه باعث اختلال در نظم تهران شد و كار حفاظت را براي مأموران دشوار كرد.

به تدريج ، ميدان مشق آن زمان و محوطه اي كه پشت وزارت امور خارچه فعلي قرار داشت تبديل به محل نمايش اين پرنده آهنين گشت و مردم از اطراف و شهرها براي ديدن آن به سمت نقطه مركزي تهران مي آمدند.

سال 1341 شمسي سال مهمي براي آسمان ايران بود. با ادغام دو شركت ايرانيان ايرويز و پاس ، هما در آسمان ايران پرواز كرد. شركت هواپيمايي ملي ايران (هما) كه در سطح بين المللي با عنوان ايران اير شناخته مي شد ، از امكانات هر دو شركت براي انتقال مسافر در مسيرهاي مختلف استفاده كرد. مسيرهايي كه داگلاس ديسي 3 ، ديسي 6 ، ويكرز ويسكونت و آورويورك طي مي كردند.

 در سال 1343 ، بوئينگ 100-727 در مسير تهران - بيروت پرواز كرد تا به اولين هواپيماي جت هما تبديل شود كه مسافران با آن سفر كرده اند. اما بدون شك روزهاي خوب هما به اواخر دهه 40 بر مي گردد. وقتي بويينگ هاي گران قيمت يكي پس از ديگري وارد ناوگان هوايي ايران شد. همچنين ، در اوايل دهه 50 ، هما روزانه بسياري از پروازهاي بدون توقف را به قاره اروپا انجام مي داد ، به عنوان مثال بيش از 30 پرواز هفتگي در مسير تهران - لندن مي پيمود.

هوانوردي عمومي اصطلاحي كلي براي انواع هوانوردي هاي غيرنظامي به غير از حمل و نقل هوايي برنامه ريزي شده و پروازهاي برنامه ريزي نشده به منظور كسب درآمد يا پاداش است. در پروازهاي هوانوردي عمومي، از گلايدرها و پاور پاراشوت تا جت هاي تجاري استفاده مي شود. بيشتر پروازها در جهان شامل هوانوردي است و بسياري از فرودگاهها در سراسر جهان به اين امر اختصاص داده شده اند. هوانوردي عمومي طيف گسترده اي از فعاليت هاي هوايي تجاري و غيرتجاري را شامل مي شود.

آژانس ايمني هوانوردي  در اروپا در سال 2003 براي متمركز ساختن پروازها در مرزهاي هوايي اتحاديه اروپا تأسيس شد و مسئوليت تأييد اعتبار پروازها و مقررات زيست محيطي را بر عهده گرفت.

بسياري از كشورها حق دارند بر ترافيك هوايي همه هواپيمايي هاي غيرنظامي خارج از فضاي هوايي آن كه عضو سازمان بين المللي هوانوردي كشوري (ايكائو) هستند نظارت داشته باشند. نمونه اي از اين سازمان ها شامل اداره هوانوردي فدرال آمريكا ، سازمان نظارت و ارزيابي شركت‌ها و خطوط هواپيمايي كشوري بريتانيا ،اداره حمل و نقل هوايي فدرال (آلمان) دفتر فدرال هوانوردي غير نظامي  در سوئيس ، ترانسپورت كانادا ، اداره ايمني هوانوردي غير نظامي در استراليا ، رياست عمومي هوانوردي غير نظامي در هند و سازمان هواپيمايي كشوري در ايران هستند. 

در 17 دسامبر سال 1903 بود كه در ايالت اوهايو ، دو برادر كه با نام برادران رايت نيز شناخته شده بودند ، توانستند وسيله اي را اختراع كنند كه باعث تحول در صنعت حمل و نقل جهاني شد. وسيله اي كه آنها اختراع كردند نه تنها در زمين بلكه در آسمان نيز مورد استفاده قرار مي گرفت. برادران رايت اولين پرواز آزمايشي خود را در تاريخ 14 دسامبر سال 1903 انجام دادند ، كه ناموفق بودند.

اين دو برادر هرگز پس از اولين ناكامي نا اميد نشدند و تا سه روز پس از اولين پرواز آزمايشي ، آزمايش هاي پرواز خود را به اتمام رساندند و سرانجام ، 17 دسامبر ، توانستند اولين هواپيماي تك موتوره خود را براي چهار بار در در آسمان به پرواز در آورند و باعث انقلابي بزرگ در صنعت حمل و نقل هوايي جهان شوند.

هواپيما وسيله اي براي حمل و نقل است كه قادر به پرواز در هوا يا اتمسفر يك سياره باشد.

هوانوردي چيست؟ مديريت ، هدايت ، كنترل و انجام مأموريت كامل پرواز - حركت بر روي باند فرودگاه ، بلند شدن از زمين ، عبور از يك مسير پروازي مشخص شده ، فرود ، رساندن مسافران به مقصد خود يا انجام مأموريت نظامي - هواپيما ، هليكوپتر يا هر وسيله نقليه ديگر پروازي را هوانوردي مي گويند.

از ديد كلي ، هواپيماها به سه دسته اصلي تقسيم مي شوند: 1. هواپيماهاي نظامي 2. هواپيماهاي حمل و نقل تجاري 3. هواپيماهاي عمومي